|
Home
Insurence
Building
Gebouwd
in 1885
- 10
verdiepingen
42m
Verhoogd
in 1890
- 12
verdiepingen
55m
In 1931
vervangen
door de
Field
Building
oo |
Groot Chicago : de skyline met de Sears Tower vanaf het Lake Michgan
De
plaatselijke
dagbladen
spraken
over
een
waardig
en
groots
eerbetoon
aan
een
van
de
nobelste
en
onzelfzuchtigste
mensen
op
de
hele
wereld.
Een
nooit
eerder
vertoonde
ceremonie,
die
nimmer
voldoende
kon
zijn
om
de
man
te
eren
om
wie
het
allemaal
te
doen
was:
Father
Martin.
De
begrafenis
kreeg
ook
de
nodige
aandacht
in
het
kerkelijk
nieuwsblad
"De
Katholieke
Missiën",
jaargang
1906.
Het
artikel
eindigde
met
de
tekst:
"Eens
zoo
wordt
gezegd,
is
hem
de
bisschopstaf
aangeboden,
maar
hij
verkoos
het
werk
voort
te
zetten,
wat
hij
op
zich
had
genomen
en
dit
was
alleen
mogelijk
door
te
blijven
wat
hij
was:
een
eenvoudig
priester."
Ruim
50
jaar
later
sprak
een
andere
priester,
die
wel
dat
ambt
aanvaarde,
bij
zijn
wijding
tot
bisschop
eenzelfde
gedachte
uit:
"Ik
hoop
dat
ik
onder
de
mensen
zal
blijven
om
de
hartslag
van
de
mensen
te
begrijpen".
Zijn
naam
was
Wilhelmus
Marinus
Bekkers
uit
St.
Oedenrode,
de
kleinzoon
van
Petrus
Bekkers
en
Josina
van
de
Laar,
de
zus
van
Martinus........
De
plaatselijke
dagbladen
spraken
over
een
waardig
en
groots
eerbetoon
aan
een
van
de
nobelste
en
onzelfzuchtigste
mensen
op
de
hele
wereld.
Een
nooit
eerder
vertoonde
ceremonie,
die
nimmer
voldoende
kon
zijn
om
de
man
te
eren
om
wie
het
allemaal
te
doen
was:
Father
Martin.
De
begrafenis
kreeg
ook
de
nodige
aandacht
in
het
kerkelijk
nieuwsblad
"De
Katholieke
Missiën",
jaargang
1906.
Het
artikel
eindigde
met
de
tekst:
"Eens
zoo
wordt
gezegd,
is
hem
de
bisschopstaf
aangeboden,
maar
hij
verkoos
het
werk
voort
te
zetten,
wat
hij
op
zich
had
genomen
en
dit
was
alleen
mogelijk
door
te
blijven
wat
hij
was:
een
eenvoudig
priester."
Ruim
50
jaar
later
sprak
een
andere
priester,
die
wel
dat
ambt
aanvaarde,
bij
zijn
wijding
tot
bisschop
eenzelfde
gedachte
uit:
"Ik
hoop
dat
ik
onder
de
mensen
zal
blijven
om
de
hartslag
van
de
mensen
te
begrijpen".
Zijn
naam
was
Wilhelmus
Marinus
Bekkers
uit
St.
Oedenrode,
de
kleinzoon
van
Petrus
Bekkers
en
Josina
van
de
Laar,
de
zus
van
Martinus.........
Op de
voorpagina
van de Daily
Calumet
verschenen
oproepen van
vele
verenigingen
voor extra
vergaderingen
om de
begrafenis
te
bespreken.
Gelegenheid
tot afscheid
nemen was er
in zijn St.
Patrick
Church op
zondagmiddag
en de hele
nacht door!
De
verenigingen
zorgden bij
toerbeurt
voor een
erewacht bij
de baar.
Alles was
klaar voor
de grootste
begrafenis,
die Zuid
Chicago ooit
had
meegemaakt.
Een protest
ook tegen
alle praal,
die de
overledene
zo
verafschuwde:
geen
bloemen,
geen muziek
en geen dure
auto's, maar
een gewone
Streetcar
Funeral,
zodat ook de
arme
parochianen
mee konden
naar Mt.
Olivet
Cemetery. Er
werden
ongeveer
2000
kaartjes
verkocht van
5 dollarcent
en beide
vervoersbedrijven
hadden 30
tramwagens
klaarstaan,
dit was bij
lange na
niet
voldoende
voor de vele
rouwenden.
Op maandag
26 februari
1906 was de
plechtige
uitvaartdienst.
The Chicago
Daily News
schrijft,
dat 3500
personen met
ongedekte
hoofden de
plechtigheden
volgden. De
kerkdienst
werd door
aartsbisschop
Quigley
gecelebreerd.
De preek
hield pater
Riordan, al
vele jaren
een
persoonlijke
vriend van
de
overledene;
zijn lofrede
ontroerde de
aanwezige
gelovigen en
hij riep
veel mooie
herinneringen
op. Bisschop
Muldony van
Chicago
zegende de
kist met het
stoffelijk
overschot.
Een lange,
geordende
stoet
begeleid
door een
erewacht
volgde de
lijkkoets
van de St.
Patrick
Church naar
de South
Chicago
Avenue, waar
de trams
klaarstonden;
lang niet
genoeg voor
de vele
belangstellenden.
Alleen de
hoogwaardigheidsbekleders
reden dat
stukje per
auto, maar
ook zij
stapten in
de "streetcars"
voor de
laatste rit
naar de
begraafplaats
Mt. Olivet.
Martinus van de
Laar leed aan
suikerziekte.
Zijn
onbaatzuchtige
inzet had een
zware tol geëist
en zijn
gezondheid ging
achteruit. Hij
had zijn
uitgestrekte
parochie van een
dorp van 150
gezinnen, 1
kerk en 1 school
in 26 jaar tijd
volgebouwd zien
worden tot een
deel van een
miljoenenstad.
In hetzelfde
gebied woonden
ondertussen
80.000 zielen en
er stonden 15
parochies onder
zijn leiding;
daarnaast waren
er 1 college, 1
parochiale
highschool en 7
ander parochiale
scholen.
Een tijdgenoot
en vriend kreeg
4 bladzijden vol
met superlativen
over de
kwaliteiten van
de herder en
wist maar een
"slechte"
eigenschap te
noemen: diens
bescheidenheid.
Zo schreef hij
over de
beginperiode:
"Hij bezat niet
de gewone
liefde, die een
theologie-student
heeft voor het
kerkelijke
leven; hij werd
verteerd door
een verslindende
geloofsijver".
En samenvattend:
"Hij was een
priester van
God, een
priester van
grote
onbaatzuchtigheid,
een priester met
een onbeperkte
liefde voor de
armen, met
respect voor
mens en
maatschappij,
een mens van
oprechtheid en
persoonlijke
vroomheid, van
een dienstijver
die nooit
vermoeid raakte
in het zoeken
naar
gelegenheden
voor anderen om
hun godsdiensten
te beoefenen".
Begin 1906 werd
hij in het Mercy
Hospital
opgenomen met
longontsteking.
Complicaties
zorgden voor
meer problemen
en op 22
februari iets na
4 uur 's middags
overleed hij.
Nog geen
kwartier later
gaat het nieuws
als een lopend
vuurtje door
Zuid Chicago en
om 16.40 uur
stuurt The Daily
Calumet z'n
krantenjongens
naar buiten om
de dood van de
geliefde pastoor
op iedere
straathoek uit
te schreeuwen.
Op fabrieken,
kantoren en in
winkels stopt
het werk om zijn
heengaan te
bespreken en te
praten over
alles wat hij
heeft gedaan.
Het verdriet
over zijn
overlijden was
groot, niet
alleen bij de
gelovigen, maar
bij iedereen in
zijn parochie.
Er werden veel
tranen vergoten
en in veel
huizen werd
gerouwd om het
onherstelbare
verlies: Father
Martin was niet
meer. Met hem
was een van de
meest
gerespecteerde
mensen in het
Calumet District
heengegaan.
Overlijdensakte
van Father
Martin van de
Laar, Chicago
1906
Werd in 1890 het
aantal inwoners van
1 miljoen bereikt,
10 jaar later waren
het er al 1,7
miljoen en de
bevolkingsgroei leek
niet te stuiten.....
Was in 1885 het Home
Insurence Company
gebouw met 10
verdiepingen
voltooid (het eerste
bouwwerk met een
stalen constructie);
rond de
eeuw-wisseling
stonden er al
meerdere van deze
wolkenkrabbers.
In 1902 brandde de
St. Patrick Church
tot de grond toe af.
Een groep van zijn
parochianen wilden
een prachtig gebouw
in het nieuwe
centrum van Zuid
Chicago, een kerk
dus waarmee men zich
kon laten zien. De
pastoor (zelf wars
van elk uiterlijk
vertoon) was
hiertegen en hij
kreeg zijn zin. De
nieuwe kerk herrees
op de oude plaats
met een gebedsruimte
voor 500 gelovigen
en met daarboven 2
verdiepingen voor
alle lokalen van de
Highschool en de
Grammarschool. De
kerk werd op 9 juli
1903 ingewijd en de
opening van de
school volgde op 4
september; er waren
500 leerlingen. Het
nieuwe gebouw kreeg
door zijn uiterlijk
de bijnaam The Shoe
Factory.
De droevige
overblijfselen van
de St. Patrick
Church na de brand
in 1902
Chicago : streetcars en
hoogspoor
Door de komst van de zware
industrie was er dringend
behoefte aan geschoolde en
ongeschoolde arbeiders en
die kwamen uit alle
windstreken van Europa, nu
de oversteek naar het land
van de onbegrensde
mogelijkheden door de bouw
van stoomschepen
gemakkelijker, sneller en
goedkoper geworden was.
Zijn parochie was explosief
gegroeid en telde vele
nationaliteiten en religie's,
toch telde de staal-
industrie nog 90% arbeiders
van Ierse afkomst; Father
Martin werd dan ook de enige
"Dutchman" tussen de Ieren
genoemd. Ook zorgde hij voor
een plan voor de bouw van
nieuwe woningen voor de vele
nieuwe inwoners van zijn
parochie.
Inmiddels was de strijd op
gang gekomen tussen de voor-
en de tegenstanders van de
annexatie van Ainsworth door
Chicago. Ook nu weer bleken
de grote kwaliteiten van de
geestelijke leider als
bemiddelaar in dit conflict.
Hij zag als geen ander, dat
de vooruitgang niet te
stoppen was en de
samenvoeging werd in 1889
een feit: Ainsworth was Zuid
Chicago geworden.
Door zijn inzet werd in dat
jaar St. Patrick's
Highschool geopend, de
eerste katholieke highschool
in Groot Chicago en als
eerste school in de
Verenigde Staten kwam het
vak Irish History op het
lesrooster. De pastoor was
natuurlijk lid van de Irish
Historical Society.
De begraafplaats werd
verlegd naar Mt. Olivet en
een begrafenis kostte de
parochianen opeens een hele
dag. Dat kon natuurlijk niet
en dus bedacht de
vindingrijke priester de
Streetcar Funeral; op zijn
voorspraak werd de tramlijn
naar Zuid Chicago
doorgetrokken. Er kwam een
aangepaste tramwagen voor de
lijkkist en de rouwenden.
Dit was een hele verbetering
en daarbij ook nog een
goedkope oplossing voor de
vaak arme arbeidersgezinnen.
De persoonlijke successen
werden door onverwachte
dood van z'n broer
overschaduwd. Johannes
overleed op 12 september
1894, getroffen door een
zonnesteek op de houtzagerij
waar hij toen werkte, en hij
werd begraven op Mt. Olivet
Cemetery.
Ondertussen raakte z'n broer
Johannes steeds verder op het
slechte pad en de situatie dreigde
uit de hand te lopen. Moeder Jenneke
vroeg haar zoon in het verre Amerika
om raad, deze kon nog wel een
koetsier gebruiken en zo ging in
1884 Johannes naar Ainsworth. Als
koetsier voor zijn heerbroer bleek
hij niet geschikt, maar er was werk
genoeg voor iedereen, die wilde.
In dat jaar verscheen in "Andreas'
History of Cook County" een eerste
biografie van Martinus van de Laar
door zijn vriend Michael Doyle, een
van de pioniers in de streek. Hij
keek terug op de jeugd, de
priesteropleiding in het diocees
Bois-le-Duc en noemde hem een echte
"Dutch-man": stoer, onverzettelijk,
arbeidzaam, nauwgezet, onvermoeibaar
in toewijding en taai in
doorzettings-vermogen. Daarbij
roemde hij de goede werken, die de
pastoor in die korte tijd had
verricht in zijn parochie. Kortom
een man, die door zijn geloof en
door zijn vertrouwen in God de
kracht vond door te gaan met de hem
opgelegde zware taak.
De komst van de Steel Mill's maakte
van het rustige dorpje een
industriestad en dat werd dus een
nieuwe uitdaging voor de pastoor.
Het betekende een netwerk van
spoorwegen en de schoolgang werd
voor de kinderen een groot probleem.
Er vielen veel doden bij het
oversteken van het spoor en dus
vroeg hij aan agent "Old French Joe"
Turgeon om de kinderen te helpen bij
het oversteken. Deze was hiermee de
eerste verkeersbrigadier van Chicago.
De route was nu veel veiliger en de
leerlingen gingen weer naar school;
het aantal dodelijke slachtoffers
daalde drastisch. Maar dat was nog
lang niet genoeg voor de energieke
pastoor; zijn plan voor de verhoging
van het spoor en de verwijdering van
de gelijkvloerse kruisingen werd
uiteindelijk doorgevoerd.
103 * VAN DE LAAR – MARTINUS
Martinus van de Laar kwam -zoals gezegd- in
1873 in Chicago aan. Hij keek zijn ogen uit
in de stad, die inmiddels 300.000 burgers
telde en die zich net herstelde van de grote
brand van 1871, toen op 8 oktober bijna de
hele stad met zijn houten huizen in de
vlammen was opgegaan. Nu mocht er alleen nog
steen als bouwmateriaal worden gebruikt. De
jonge enthousiaste priester kreeg een
aanstelling als kapelaan in de Saint
Columbskill's kerk. Al direkt viel zijn
werklust en zijn wilskracht op; zijn direkte
manier van werken, zijn brede visie, zijn
heldere kijk op alles wat er om hem heen
gebeurde, zijn rotsvaste geloof in de mens
en bovenal zijn goedheid wekten bewondering
bij iedereen.
Op 22 februari 1880 volgde zijn benoeming
tot pastoor van St. Patrick's Parish. Hij
was daarmee de eerste geestelijke, die hier
een vaste aanstelling kreeg. Het dorpje
telde 150 gezinnen, de wegen waren nog
onverhard, de Ninety Second Street was niet
meer dan een "cowpath" en alles ademde rust
uit. De bloeiende parochie omvatte een groot
gebied en er wachtte dan ook een grote taak
op de nieuwe herder. Zijn voorganger had de
oude kerk verkocht, op die plaats kwam een
hotel te staan, en de diensten werden in de
enige school gehouden.
Father Martin ging direkt voortvarend aan de
slag, overspoeld door de enorme berg
pionierswerk, die op hem lag te wachten. In
1880 kwam er een kerkgebouw van 8x19 meter
met 1 verdieping. Onderwijs vond hij erg
belangrijk voor de toekomst van de
gemeenschap en zo kwam er bovenop.
de gebedsruimte een extra verdieping met
klaslokalen. De Zusters van Barmhartigheid
van de St. Xaviers Academy namen het
lesgeven op zich en kregen daarvoor hun
eigen klooster naast de kerk, het St.
Genevieve's Convent. De nieuwe school werd
op 10 september 1883 geopend en kende enkele
maanden later al 240 leerlingen. De St.
Patrick school was de eerste confessionele
school in het latere Groot-Chicago. Ook
werden er parochianen aangeworven om hem te
helpen bij de ontwikkeling van de wel erg
snel groeiende gemeente.
De oude St. Patrick Church
in Ainsworth
REV. MARTIN VAN DE LAAR
1880 - 1906
 
|
