SPEURTOCHT NAAR HET FAMILIE VERLEDEN....

Het echte onderzoek begon pas in 1976 met mijn verhuizing naar Geldrop. Yolande kwam uit Amstelveen en dus zochten we een plaats er tussen in. Hiermee zat ik dicht bij oorsprong en dat bood mij nieuwe mogelijkheden. Met de hulp van een ambtenaar uit Hoensbroek had ik mijn tak al op papier staan en kon ik aan de slag met de broers en de zusters van opa en al hun nakomelingen. Ik bezocht de mij bekende familie in Eindhoven om meer te weten te komen. Piet van de Laar uit de Generaal Cronjéstraat wist mij wel erg veel te vertellen over Antonius en onze familie. En hij had ook de nodige adressen,  waardoor ik alle nakomelingen van overopa Antonius snel op papier had staan.
Nu ging mijn weg naar Oirschot, waar mijn opa was geboren. Het archief hier had zelfs documentatie over het klompenfabriekje van Antonius, die geboren was in Liempde. Veel tijd bracht ik door in het Gemeentehuis van dit typische Brabantse boerendorp. Het was nu zoeken in de Burgelijke Stand, de kerkelijke registers, bidprentjes en nog vele meer oude documenten. De vakkennis en de hulp van de archivaris bracht steeds nieuwe gegevens naar voren. Schriftelijke informatie kreeg ik o.a van het Bisschoppelijk Archief Den Bosch en van de Chicago Historical Society, die zeer veel materiaal toezonden.

 
Heemwieë noa Limburg                                                                                                                       tekening: Pierre Delnoy
Doornroosje tussen de steenkool: Kasteel Hoensbroek

Contacten met andere stamboomonderzoekers leidden tot uitwisseling van de gegevens en aanvullingen. Hierdoor was de volgende route St. Oedenrode en daarvoor ging ik naar het Provinciaal Archief in Den Bosch,  toen nog aan de Waterstraat en uiteindelijk kwam ik rond 1700 vast te zitten. De achternaam was verdwenen en er was alleen nog een verwijzing naar de vadersnaam (dit heet  patroniem). Met twee veel voorkomende voornamen was dat een nieuw probleem. De beste keuze leek mij Joannes Henricuszn. gehuwd met Dympha van Audenhoven, omdat kleinkinderen naar de grootouders werden genoemd;  daar was ik de naam Dempha al tegengekomen. Het Provinciaal Archief was inmiddels verhuisd naar de Citadel en de oude boeken waren vervangen door micro-film in negatief. Ik kon niet verder en ik miste de rommelige,  gezellige oude zaal.
Ondertussen had ik de nakomelingen van de tak uit St. Oedenrode ontmoet en mocht ik verschillende malen hun jaarlijkse familietreffen bij  wonen. Het was steeds erg gezellig en er was erg veel belangstelling voor mijn onderzoek. Maar het plezier was verdwenen, ik was al veel te lang bezig......

“Liempde”  door Wiro Heesters                                                                               tekening: W. van Eijndhoven
Liempde, waar de tijd heeft stilgestaan......

Tijdens de crematie van m'n vader op 24 januari 1997 ontmoette ik opnieuw veel familieleden en langzaam groeide het idee weer aan de stamboom te beginnen: het was toch zonde, dat er niets mee werd gedaan...... Het beslissende duwtje kwam door hernieuwde belangstelling van de “Rooise tak" voor een uitgave van de familie-stamboom. Dus begon ik met invullen van de ontbrekende stukjes voor zover dat mogelijk was. Mijn eerste route ging naar Boxtel, waartoe Liempde inmiddels hoorde en naar Oirschot. Hier kwam ik in gesprek met een collega-onderzoeker, die in zijn "kwartierstaat" (ouders van ouders van ouders) Dympha van Audenhoven had staan gehuwd met Joannes Henricus van de Laer, compleet met de huwelijksdatum van zijn ouders in 1644. Opeens was ik weer op het juiste spoor. Alleen moet er voor vroegere gegevens terug in de kerkregisters van Boxtel worden gezocht, omdat Liempde toen in Boxtel naar de kerk moest.  
Inmiddels is er echter weer bijna een hele generatie verdwenen en daarmee ook een belangrijke informatiebron. Maar dat is helaas niet meer te veranderen…..