Die vijftiger jaren stonden in het teken van de Koude Oorlog, ieder moment konden de Russen komen! Met name 1956 de Hongaarse opstand, 1960 de bouw van de Berlijnse Muur en 1963 de Cuba crisis waren erg spannende momenten, waarin een nieuwe wereldoorlog dreigde. Na het lyceum (niet afgemaakt) volgden baantjes als winkelhulp bij supermarkt Simon de Wit en de vroegere Emmawinkel in Treebeek, als melkventer bij Bemelmans en als bijrijder bij de groothandel Biallas, want ik hield van het werk buiten. Ik was actief in de vakbond Merderius en de Archeologische Werkkring Limburg.
Ik fietste heel Limburg door en de vakantie ging dan ook meestal per fiets: in 1963 naar ome Wim in Houten, 1964 rondje Nederland in een week, in 1967 naar het Sauerland, in 1968 de zevenlandentoer met 1600 km in 16 dagen, in 1968 door Zuid Engeland met Londen en nog twee busreizen naar Oostenrijk (St Johann im Pongau en Mayrhofen).
Na een korte periode zonder baan (in de ww) werd ik op 8 juli 1970 aangenomen als vooradministrateur bij Reisbureau Lissone Lindeman in Heerlen en toen lag opeens de hele

wereld open; dit had ik altijd al willen doen. De kans om zakenreizen te gaan doen greep ik met beide handen en soms moest er aan de balie voor vakantiereizen worden ingesprongen; zo werd ik ook een allround medewerker. Mijn luchtdoop volgde in op 2 november 1973 naar Guatemala via Los Angeles met een bezoek aan Disneyland, het werd een onvergetelijke reis met de mayastad Tikal als een van de hoogtepunten. In die tijd ging alles nog met handboeken voor regels en tarieven, voor vluchten en alles wat daarmee samenhing, zoals autohuur en hotels. Reserveren ging nog rechtstreeks bij de luchtvaartmaatschappijen per telefoon en zo ontstond een gezellige contact met de dames ( en een enkele heer) van de reserveringen. Dit leidde tot een uitnodiging en op 21 september 1974 kwam Yolan Steutel van de KLM een week-endje langs, helaas was ik geveld door fikse kneuzingen als gevolg van een ongeluk. Deze liefde over de telefoon betekende wel dat haar collega’s bij de KLM mij voor een reservering meteen doorverbonden en ook de afstand tussen

Heerlen en Amstelveen was geen groot probleem. Zij kreeg een baan bij Philips Reisbureau in Eindhoven, dat als enige gebruik mocht maken van de KLM reserverings-apparatuur. Yolan ging in de lichtstad wonen en bleef eerst nog in dienst van KLM. Op 1 april 1976 werd ik op eigen verzoek overgeplaatst naar Venlo en kregen we samen een flat in Geldrop, de datum voor de trouwerij stond al vast op 20 september. Begin 1977 werd bij mij sarcoïdose geconstateerd, maar op dat moment leverde deze ziekte nog weinig problemen op. De verhuizing naar Noord Brabant werd voor mij wel het begin van de zoektocht naar m’n voorouders. Omdat we alle twee op een reisbureau werkten grepen we de kans om samen wat van de wereld te zien, en dus reisden we naar “haar” Curaçao waar ze lang had gewoond met haar ouders, naar Indonesië en Mexico of “gewoon” naar Rhodos.
Zolang de kinderen uitbleven was dit wel leuk, maar iemand kan wel beslissen wanneer je geen kinderen wilt, maar niet wanneer je ze wel wilt! Uiteindelijk moest bij mij de natuur een

handje worden geholpen. We hadden al een rondreis naar Israël geboekt toen we kort na het overlijden van opa Heuts (wat hadden opa en oma Heuts  meegeleefd met ons) het goede nieuws hoorden. Op 25 november 1980 werd Desirée geboren, op 17 juni 1983 volgde Ralf en meer soorten zijn er niet. Toen woonden we al in Eindhoven, waar pap was geboren en daarmee was de cirkel rond (toch blijf ik een echte Limburger). Met de kinderen waren de vakanties dichter bij huis, we deden een paar jaar Urlaub auf dem Bauernhof en er was de woningruil met John: wij naar Hoensbroek en zij naar Eindhoven. Op de basisschool Jagershoef maakte ik met een leerlingen-redactie een paar jaar het schoolblad “De Zoemer” en dat was erg leuk.
Maar de sarcoïse stak opeens weer de kop op. Ik moest stoppen met werken door chronische vermoeidheid en kwam in de WAO terecht. Op 1 april 1986 begon ik weer voor halve dagen, nu in Helmond; inmiddels was ik specialist zakenreizen.
Natuurlijk volgden er kleine en soms ook grote studiereizen van een rondreis door Egypte tot een

stedentrip naar Birmingham of een treinreisje naar Disneyland Parijs. In 1989 viel de Berlijnse Muur waarmee een einde kwam aan de Koude Oorlog. Een historisch keerpunt rechtstreeks op de tv, waarvoor ik zelfs de kinderen uit bed haalde, want hier moesten ze direct bij zijn.
In 1993 won ik een prijs van de KLM en dat maakte het mogelijk om met zijn vieren naar Atlanta gaan, de stad van Coca Cola en CNN. Natuurlijk een prachtige ervaring en niet alleen voor de kinderen.
In 1997 kreeg ik de kans om broer Piet mee te nemen naar Amerika, we hadden een reis gepland naar Florida en Las Vegas inclusief een autotour langs de

Nationale Parken daar; helaas overleed pa Steutel en moesten we ons bezoek aan Orlando afbreken; vooral voor Piet heel erg jammer.
De millenniumviering werd overschaduwd door de naderende echtscheiding en dat gun je niemand. Ik wil er alleen over zeggen, dat het (nog steeds) niet mijn keus was. Ik had de kinderen en Yolan ter gelegenheid van mijn 30-jarig dienstjubileum een vakantie naar de EXPO 2000 in Hannover beloofd en dat ging uiteraard voor de kinderen gewoon door. Maar de scheiding was een van de oorzaken om met werken terug te gaan van vijf naar vier halve dagen, alhoewel ik het werk op het kantoor in Helmond nog altijd met erg veel plezier deed. Gelukkig kon ik in datzelfde jaar met een studiereis naar Maleisië mijn zinnen verzetten, we bezochten Kuala Terengganu aan de oostkust, het Tasik Kenyir, een meer in het binnenland en de hoofdstad Kuala Lumpur met een tocht naar het oude Mallaca van de VOC.

Van mijn collega’s in Helmond heb ik in die tijd veel steun en begrip gekregen, maar de sarcoïdose werd ook steeds vervelender. Achteraf gezien kwam mijn werk toen op de eerste plaatst en ging alle energie op aan het presteren, ook al hield ik mijn slaapritme van drie middagen gewoon aan. Dat moest gewoon fout gaan, maar ja achteraf weet je alles beter… Op 4 oktober 2004 dacht ik het met een weekje vrij even op te lossen, het werd uiteindelijk de WAO. Natuurlijk is het erg moeilijk om een leuke baan los te laten, maar de veranderingen in arbeidsomstandigheden en de wetgeving hielpen een handje mee: Helmond werd een franchisekantoor, de luchtvaartmaatschappijen stapten af van de commissie-regeling en de WAO zou weer eens worden aangepast.
Het vele reizen was natuurlijk leuk meegenomen, maar missen doe ik het zeker  niet. De vakantiebestemmingen zijn aangepast: Spanje, Turkije en zelfs de fiets is  van stal gehaald
Maar dat is denk ik meer om jezelf te bewijzen dat je ondanks de ziekte niet bent afgeschreven en als je wilt kunt je veel in je eigen tempo.

Ik ben trots op mijn kinderen Desirée en Ralf, ik ben erg blij dat het contact met hun meer dan goed is. Mijn dochter heeft met haar vriend Ed een huis gekocht en mijn zoon studeert oude talen in Frankfurt, hij woont in Gießen an der Lahn.
Nu hou ik mij vooral bezig met mijn hobby’s en er is geen tijd om me te vervelen. Dan ben ik bezig met fotograferen en foto’s, dat is bij mij veel meer dan alleen het inplakken. Dan is een goed boek lezen of muziek luisteren van klassiek tot Limburgs. Ja, dat Limburgs is overal in huis terug te vinden, ook op elpee, dvd, video en natuurlijk in de boekenkast. Dan zijn het weer de postzegels, ik verzamel alles wat ik tegenkom en ben gek op rare dingen. Daarbij gaat het mij vooral om het verzamelplezier en niet om de waarde. Of het nu om de vorm gaat of om het

materiaal of om het motief, ik wil van elk land minstens een zegel en als het kan ook nog eens van iedere historische periode (kolonie, koninkrijk, republiek, enz.). Op dit moment ben ik bezig met een project om van alle landen ter wereld een zelfgemaakte bladzijde samen te stellen met algemene informatie, landkaartje en verhaaltjes over posthistorie, geografie en geschiedenis van het land met het accent op de tijd van de postzegels, de laatste 150 jaar. Alleen het filmen is wel wat minder geworden.
Alsof dat alles nog niet genoeg is komt er nu ook nog het internetdomein bij met de * kroniekvandelaar.nl *, maar ook dat is leuk om te doen. Het is wel erg veel werk om die boeken in de computer te zetten, maar dat is juist de uitdaging.

En bij dit alles zijn er nog tijdens het theaterseizoen de voorstellingen in de Stadsschouwburg, sorry Parktheater en het lunchconcert op donderdagmiddag in het Muziekcentrum met Hans Avis of gewoon wat fietsen en wandelen in de omgeving. Ook de broers worden niet vergeten en ongeveer een keer per maand zak ik af naar het zuiden, meestal met even winkelen in Duitsland.
Nee, vervelen is er zeker niet bij en anders komt er wel weer een idee opborrelen… Ik kom zelfs tijd tekort!!