DE KRONIEK : VERHALEN EN FOTO”S OVER GEWONE MENSEN….

-vdL     vermelding achter de familienaam van de mannelijke partner
vdL-     vermelding voor de familienaam van de vrouwelijke partner
(vdL)    vermelding achter de naam van de kinderen naar hun moeder
(vdL)    opmerking over de pleegouders bij in de stamboom vermelde pleegkinderen
500      het nummer verwijst naar de bladzijde in de stamboom van de genoemde persoon of naar de
            bladzijde bladzijde in de stamboom waarop de genoemde persoon vermeld staat
A-Z      verwijzing naar niet in de stamboom vermelde personen

Het was echt hartverwarmend om te zien hoe men zijn dierbare herinnering vol vertrouwen tijdelijk afstond aan een soms wel erg ver familielid, die zomaar kwam binnenvallen om iets over een stamboom te vertellen. En dan al die persoonlijke reacties tijdens mijn vele bezoeken om de plannen voor het uitgeven van dit boekwerk uit te leggen; gesprekken die soms wel erg lang uitliepen, want iedereen nam zich de tijd en men begon al direct van alles bij elkaar te zoeken. Er zaten echte juweeltjes tussen, zoals een foto uit 1857 of oude brieven en persoonlijke verhalen. Aan het verzoek om brieven door te geven, vaak omdat ik geen adressen had, werd uitstekend meegewerkt en bijna alle formulieren kwamen terug.
Het was dan ook erg leuk om te doen. Een ander probleem was het uitzoeken van het vele materiaal en nog moeilijker het kiezen, want wat ik niet zo leuk vind, kan voor een ander wel boeiend zijn. Daarnaast is het een unieke mogelijkheid om alles voor eens en voor altijd vast te leggen en dan is het jammer om iets te laten liggen
De “Familiekroniek” moet een goed beeld geven van de tijd van toen en van nu. Natuurlijk is er meer bekend over de laatste 150 jaar door overgeleverde verhalen, door het gebruik van bidprentjes bij overlijden, de opkomst van dagbladen en de fotografie. Ook de jongste generatie is vertegenwoordigd, maar het accent ligt toch op vroeger.
Ontroerend zijn de handgeschreven verhalen van Fried van de Laar: zijn dagboek en de herinneringen aan zijn in het kraambed overleden echtgenote Tonia. Dit laatste is meer dan een eerbetoon voor de overledene, het is een monument voor alle moeders; hun zware taak in huis en het opvoeden van de kinderen. Het diepgewortelde geloof en vertrouwen in God is tekenend voor de mensen van die tijd.
Het was een enorme klus om alles op tijd klaar te krijgen. De grote hoeveelheid was voor mij de grootste verrassing, ik had zelf nooit verwacht, dat ik beide bloedlijnen van onze familie ieder hun eigen boek moest geven. Maar ik ben zeer tevreden over het eindresultaat.
Ik hoop dan ook, dat iedereen net zoveel plezier in het bekijken en lezen van zijn eigen “Familiekroniek”, als ik heb gehad met het samenstellen.

Alfons van de Laar